W branży budowlanej, szczególnie przy montażu konstrukcji stalowych, precyzja i zgodność z normami są kluczowe. Jednym z pytań, które często się pojawia, jest to, ile zwojów gwintu powinno wystawać ponad nakrętkę po skręceniu śrub o określonych klasach wytrzymałości. W artykule omówimy, jak ta kwestia jest regulowana przez normy oraz jakie są zalecenia wynikające z praktyki inżynierskiej.
W przypadku śrub wysokiej wytrzymałości klasy 10.9 oraz klasy 8.8, ogólna zasada mówi, że po skręceniu śruby, co najmniej jeden pełny zwój gwintu powinien wystawać poza nakrętkę. Praktyka ta jest powszechnie stosowana i uznawana za najlepszą metodę zapewniającą, że nakrętka jest prawidłowo zaciągnięta na gwincie śruby. Wystający zwój gwarantuje pełne zaangażowanie nakrętki, co jest niezbędne dla optymalnego przenoszenia sił i zapewnienia stabilności połączenia.
Zasada jednego pełnego zwoju wystającego ponad nakrętkę jest powszechnie przyjęta, w normach takich jak EN 1090-2 (dotyczącej konstrukcji stalowych i aluminiowych) czy EN 14399-1 (dotyczącej zestawów śrubowych o wysokiej wytrzymałości do połączeń sprężanych).
Norma EN 1090-2 określa ogólne wymagania dotyczące montażu konstrukcji stalowych oraz zawiera szczegółowy zapis dotyczący liczby wystających zwojów. Pkt. 8.2.2 normy EN 1090-2 zawiera informacje: "Część wystająca, mierzona od lica nakrętki do końca trzpienia, powinna mieć długość nie mniejszą niż jedna podziałka gwintu."
Zasada wystawania jednego pełnego zwoju ponad nakrętkę wynika również z doświadczeń i praktyki inżynierskiej. To ogólnie przyjęte rozwiązanie zapewnia, że nakrętka jest w pełni zaciągnięta, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa i trwałości konstrukcji.
W sytuacjach, gdzie wymóg dotyczący liczby zwojów jest krytyczny, odpowiednie wytyczne powinny być zawarte w specyfikacji technicznej projektu lub w dokumentacji dostarczonej przez producenta. Normy takie jak EN 1993-1-8 (Eurokod 3: Projektowanie konstrukcji stalowych).
W branży budowlanej i konstrukcyjnej nie ma jednoznacznych norm regulujących liczbę zwojów gwintu wystających ponad nakrętkę po skręceniu. Zamiast tego, zasady te opierają się na sprawdzonych praktykach inżynierskich, ogólnie przyjętych standardach montażu oraz normie ISO EN-1090-2. W przypadku śrub klasy 8.8 i 10.9, przyjmuje się, że co najmniej jeden pełny zwój powinien wystawać poza nakrętkę, co gwarantuje właściwe zaangażowanie nakrętki i zapewnia optymalne przenoszenie sił w połączeniu.
Jeśli wymóg dotyczący liczby zwojów ma być ściśle określony, to powinien on być wskazany w dokumentacji technicznej lub specyfikacji projektu.
Warto zawsze konsultować się z dokumentacją techniczną projektu oraz wytycznymi producenta, aby mieć pewność, że montaż odbywa się zgodnie z obowiązującymi standardami i normami.
Bibliografia:
Norma PN-EN 1090-2
