
Korozja galwaniczna powstaje gdy dwa różne metale stykają się w środowisku przewodzącym, najczęściej w obecności wody lub elektrolitu. Jeden z metali, o niższym potencjale elektrochemicznym, koroduje szybciej niż w izolacji. Znając serię galwaniczną metali, można przewidzieć ryzyko i dobrać odpowiednie materiały lub zabezpieczenia.
Seria galwaniczna ustawia metale od najbardziej aktywnych (anodowych, ulegają korozji) do najbardziej szlachetnych (katodowych, chronią się kosztem partnera). Im większa różnica potencjałów między dwoma metalami, tym intensywniejsza korozja metalu mniej szlachetnego. Przykładowo: cynk koroduje przy kontakcie z miedzią, aluminium przy kontakcie ze stalą nierdzewną, a stal węglowa przy kontakcie z tytanem.
Stal nierdzewna (szczególnie A4 z molibdenem) ma potencjał elektrochemiczny znacznie wyższy niż aluminium. W środowisku wilgotnym, morskim lub przy kondensacji aluminium koroduje gwałtownie w miejscu styku. Efekt jest tym groźniejszy, im mniejsza jest powierzchnia anody (aluminium) w stosunku do katody (nierdzewka). Duża śruba nierdzewna w małym otworze aluminium niszczy aluminium szybciej niż mała śruba nierdzewna w dużej płycie aluminiowej.
W praktyce: śruby ze stali nierdzewnej A4 w aluminiowych konstrukcjach są dopuszczalne, jeśli stosuje się izolujące podkładki z PTFE lub powłoki izolacyjne, ewentualnie cynkowane śruby stalowe, które mają mniejszą różnicę potencjałów z aluminium.
Miedź lub brąz z aluminium to jedna z najgroźniejszych kombinacji, szczególnie w instalacjach wodnych. Żeliwo z aluminium jest umiarkowanie ryzykowne. Cynk z miedzią prowadzi do szybkiego zużycia cynku, dlatego rury miedziane nie powinny być łączone śrubami cynkowanymi bez izolacji. Tytan jako katoda niszczy praktycznie każdy inny metal w kontakcie. Stale A2 i A4 w kontakcie ze sobą są bezpieczne.
Najprostsze metody to eliminacja elektrolitu (osuszenie środowiska, uszczelnienia), izolacja elektryczna par metalowych (podkładki PTFE, tulejki izolacyjne, powłoki epoksydowe) oraz dobór materiałów z małą różnicą potencjałów. W instalacjach morskich i offshore normy wymagają oceny par materiałowych zgodnie z DNVGL-RP-B401 lub równoważnymi dokumentami. Przy niemożności uniknięcia kontaktu stosuje się poświęcone elektrody cynkowe (anody ochronne), które celowo ulegają korozji zamiast chronionego elementu.
Śruby muszą być z materiału jak najbliższego potencjałem do materiału łączonego. Do aluminium stosuje się śruby cynkowane lub ze stopu aluminium. Do stali nierdzewnej stosuje się śruby nierdzewne (A2 lub A4). Mieszanie materiałów w połączeniu (np. śruba nierdzewna, nakrętka stalowa ocynkowana) jest dopuszczalne przy niskiej ekspozycji na wilgoć, jednak w środowiskach agresywnych należy unikać takiego zestawienia.
Korozja galwaniczna jest przewidywalna i w pełni kontrolowalna pod warunkiem znajomości serii galwanicznej i warunków środowiskowych. Para aluminium ze stalą nierdzewną wymaga izolacji w środowiskach wilgotnych. Para cynk z miedzią jest niebezpieczna w wodzie. Właściwy dobór materiałów elementów złącznych do materiału konstrukcji jest tańszy niż naprawa po korozji. Nierdzewne śruby A2 i A4 oraz cynkowane elektrycznie i ogniowo dostępne są w Wagner Trade.
